REKLAMA
Autor: Paulina Górniak Opublikowano: 21 stycznia 2019

Glutamina w immunożywieniu cz.1

Artykuł pochodzi z serwisu
Glutamina jest aminokwasem, który dostarcza substratów do wątrobowej glukoneogenezy i syntezy nukleotydów komórek nabłonka układu pokarmowego, neutrofili i limfocytów. Wraz z glukozą jest niezbędna do aktywacji komórek odpornościowych w wątrobie i śledzionie, wspiera prawidłowe funkcjonowanie i przepuszczalność błony śluzowej jelit, a będąc prekursorem glutationu wspomaga obronę przed stresem oksydacyjnym i pozytywnie wpływa na gojenie ran.
REKLAMA

Glutamina jest aminokwasem warunkowo niezbędnym. W warunkach fizjologicznych, wystarczające jej zasoby utrzymywane są zarówno dzięki przyjmowaniu jej w pożywieniu, jak i endogennej syntezie w wątrobie i mięśniach szkieletowych, jednak w takich sytuacjach klinicznych jak zakażenia, stany zapalne, rozległe oparzenia czy niedożywienie jej zasoby z mięśni szybko się wyczerpują, a pacjenci z niższym stężeniem glutaminy gorzej rokują. W związku z tymi doniesieniami w zastosowaniem glutaminy w żywieniu klinicznym wiązano olbrzymie nadzieje.

Problemy z podażą glutaminy w żywieniu pozajelitowym

Problemem okazał się początkowo sposób podaży tego aminokwasu. O ile w przemysłowych odżywkach dojelitowych glutamina jest obecna i stanowi około 8% białka, o tyle w roztworach wodnych i podczas długiego przechowywania jest niestabilna, w wyniku czego roztwory aminokwasów do żywienia pozajelitowego jej nie zawierały.

Dopiero opracowanie w latach dziewięćdziesiątych koncepcji dobrze rozpuszczalnych syntetycznych dipeptydów pozwoliło na rutynowe stosowanie glutaminy w żywieniu pozajelitowym – dostępnym na polskim rynku produktem tego typu jest Dipeptiven, roztwór L-alanino-L-glutaminy. Zalecana przez producenta dawka dobowa to 1,5-2,5ml produktu na kilogram masy ciała u pacjentów dorosłych, a czas stosowania nie powinien przekraczać 3 tygodni.

REKLAMA

Początkowa euforia

Z uwagi na ogromne nadzieje, które wiązano z glutaminą, przeprowadzono szereg badań klinicznych z jej użyciem u różnych grup pacjentów. Początkowe wyniki były więcej niż obiecujące – u pacjentów chirurgicznych notowano zmniejszenie ilości powikłań oraz skrócenie czasu hospitalizacji, u pacjentów na oddziałach intensywnej terapii spadek umieralności i ilości zakażeń. Wykazywano pozytywny wpływ na gojenie ran, zmniejszoną częstość występowania i ciężkość zapalenia błon śluzowych po radio- i chemioterapii oraz zmniejszoną ilość powikłań infekcyjnych u pacjentów z oparzeniami, zwłaszcza w przypadku bakterii gram-ujemnych.

REKLAMA

W związku z tymi doniesieniami zastosowanie glutaminy znalazło się wtedy w rekomendacjach różnych towarzystw naukowych.

Kanadyjskie zalecenia z 2009 roku rekomendowały podaż glutaminy krytycznie chorym pacjentom z żywieniem pozajelitowym zawsze, kiedy to możliwe. W dotychczasowych wytycznych Europejskiego Towarzystwa Żywienia Klinicznego i Metabolizmu (ESPEN) z 2009 roku dotyczących żywienia na intensywnej terapii również znajdowała się rekomendacja, by podawany w żywieniu pozajelitowym roztwór aminokwasów zawierał 0,2-0,3g L-glutaminy / kg masy ciała / dobę, czyli np. 0,3-0,6g / kg m.c. dipeptydu alanyloglutaminy.

Im więcej badań tym więcej pytań i wątpliwości

Niestety, w miarę pojawiania się nowych badań klinicznych, których wyniki nie były już tak jednoznaczne, optymizm związany z jej stosowaniem stopniowo gasł, a towarzystwa naukowe zaczęły się wycofywać z powyższych rekomendacji.

 

Piśmiennictwo

  1. Sobotka L. i in.; Podstawy żywienia klinicznego; Krakowskie Wydawnictwo Scientifica Sp. z o.o.; 2013
  2. Peter Fürst; New Developments in Glutamine Delivery, The Journal of Nutrition, Volume 131, Issue 9, 1 September 2001, Pages 2562S–2568S, https://doi.org/10.1093/jn/131.9.2562S
  3. Charakterystyka produktu leczniczego Dipeptiven
  4. Wang Y, i in.; The Impact of Glutamine Dipeptide–Supplemented Parenteral Nutrition on Outcomes of Surgical Patients – A Meta‐Analysis of Randomized Clinical Trials; JPEN J Parenter Enteral Nutr. 2010 Sep-Oct;34(5):521-9. doi: 10.1177/0148607110362587
  5. Leung HW, Chan AL.; Glutamine in Alleviation of Radiation-Induced Severe Oral Mucositis: A Meta-Analysis; Nutr Cancer. 2016 Jul;68(5):734-42. doi: 10.1080/01635581.2016.1159700. Epub 2016 Apr 4.
  6. Canadian Critical Care Nutrition Clinical Guidelines. 9.4 Composition of Parenteral Nutrition: Glutamine Supplementation; 2009. Critical Care Nutrition Web site. criticalcarenutrition.com/docs/cpg/9.4pnglu_FINAL.pdf
  7. Canadian Critical Care Nutrition Clinical Guidelines. 9.4 Composition of Parenteral Nutrition: Glutamine Supplementation; 2013. Critical Care Nutrition Web site: https://www.criticalcarenutrition.com/docs/cpgs2012/9.4a.pdf
  8. Canadian Critical Care Nutrition Clinical Guidelines. 9.4 Composition of Parenteral Nutrition: Glutamine Supplementation; 2015. Critical Care Nutrition Web site: https://criticalcarenutrition.com/docs/CPGs%202015/9.4a%202015.pdf
  9. Singer P, et al., ESPEN guideline on clinical nutrition in the intensive care unit, Clinical Nutrition (2018), https://doi.org/10.1016/j.clnu.2018.08.037
  10. Singer, Pierre, I in.. ESPEN guidelines on parenteral nutrition: intensive care; Clinical nutrition 28.4 (2009): 387-400.
  11. Weimann et al.; ESPEN guideline: Clinical nutrition in surgery; Clinical Nutrition 36 (2017) 623-650; http://dx.doi.org/10.1016/j.clnu.2017.02.013
  12. Arends et al.; ESPEN guidelines on nutrition in cancer patients; Clinical Nutrition (2016); http://dx.doi.org/10.1016/j.clnu.2016.07.015
  13. Cerchietti LC, Navigante AH, Lutteral MA i in.; Double-blinded, placebo-controlled trial on intravenous L-alanylo-Lglutamine in the incidence of oral mucositis following chemoradiotherapy in patients with head-and-neck cancer; Int J Radiat. Biol. Phys. 2006; 65; 1330-1337

 

Pozostałe artykuły autora o tematyce immunożywienia:

Wprowadzenie do immunożywienia 

Rozliczenie żywienia pozajelitowego immunomodulującego

Cytuj ten artykuł jako:

Artykuł pochodzi z serwisu
REKLAMA
REKLAMA

Udostępnij tekst w mediach społecznościowych